okuyanın, araştıranın, öğrenenin müşkül durumu
insan dediğin, güzel, ideal düsüncelerle dolu, hangi insan olursa, temel hali bu insanın... ayrıca okuyor, araştırıyor, bilgiye ulaşıyor, yeni yeni felsefelerle tanışıyor, doluyor, sadece bilgi ile değil fakat aynı zamanda şevkle: "ben de yaparım bunu" "bunu burda da yapmalı" diyor veya yeni yeni fikirler geliyor aklına, sorunlar üzerine düşünürken. ama gerçek dünyaya gelince bambaşka bir zihniyetle karşılaşıyor: o öğrenilen, aranılıp bulunan güzelliklerin bu dünyada yeri yok... onlar bu dünyada; hor görülüyor küçük görülüyor gereksiz görülüyorlar. zaman kaybı, deli divane işi - "senin başka işin yok mu?" "eski köye yeni adet mi getiriyorsun?" peki, soruyorum o zaman: neden okullar, üniversiteler var o zaman? neden kitaplar basılıyor, neden kafalar yoruluyor, daha iyiye, güzele ulaşmak için? orada öğrendiklerini uygulayamayacaksa, insanlar... kitaplara, felsefeye ne gerek var? bırakın o zaman onları, kalsınlar raflarda; en azından tozlar bilsin o...