Thoughtful thoughts

Almanya-Türkiye maçı için toplanmıştı insanlar. Bir kaç gün öncesinden duyurulduğu üzere, Türkler ve Almanlar bir arada maçı seyredecekler ve kim kazanırsa kazansın beraber kutlayacaklardı. Gözlerimle kalabalığı analiz etmeye başladım; insanların ne kadarı Türk ne kadarı Alman'dı, anlamaya çalışacaktım. İşim çok kolaydı. Çünkü kalabalığın yüzde 99'u Türklerden oluşuyordu; arada, o da çok dikkatli bakılırsa, bir kaç Alman seçilebiliyordu. Bunu garipsedim tabi: Almanlar, Berlin'in ve hatta Almanya'nın bu en açık fikirli ve "multi-kulti" (çok kültürlü) semtinde düzenlenen bu şenliğe neden katılmıyorlardı? Biraz sonra anladım neden olduğunu. Sahnede şarkı söyleyen Türk şarkıcı, aralarda yaptığı anonslarda hep Türklere hitap ediyordu, konuştukları sözler de Almancaya çevrilmiyordu. Bu şenlik düpedüz sadece Türkler için tertiplenmişti. Arkasında kurulu dev ekranda Alman milli takımına ilişkin bir haber cıktığında veya ekrana, Almanya'daki tüm Türklerin gururu ol...

Birinci Bölüm: Nerden Çıktı Bu Hırvatistan İşi!? “Bir rejisör arkadaşım Hırvatistan’da çekecekleri bir televizyon programı için İngilizce konuşabilen, 35 yaşından büyük ve bıyıklı bir Türk arıyor!” diye yazıyordu Berlin’den tanışık olduğum, genç ve gelecek vaadeden rejisör arkadaşım Oytun’un Facebook statüsünde. Yüzümde bir gülümsemeyle “Yorum yaz” butonuna tıkladım ve “Sanırım beni tarif ediyorsun” diye yazdım. Aslında merak etmiyor değildim ama bir şey de çıkacağını sanmıyordum. Ardından Oytun’dan gelen mesaj, bunun oldukça somut bir iş olduğu söylüyordu ve Hırvatistan’da kontak kurmam gereken kişinin adres bilgilerini içeriyordu. Araya giren işlerden ve biraz da ağırdan almam nedeniyle bahse konu kişiye uzun zaman yazmadım. Ancak bir şekilde tekrar karşıma çıkan e-maili görünce yazmaya karar verdim. Aslında zamanın geçtiğini ve bu nedenle olumlu cevap gelmeyeceğini düşünürken bir de baktım cevap posta kutumda duruyor. Kullanılan dilden başka adayların da olduğu belliydi, ancak g...